Dit wordt een nieuwe rubriek op mijn weblog: korte besprekingen van weblogs die ik leuk vind. De eerste is Click Opera, want dat is ook meestal de eerste die ik lees (als er iets nieuws is). Click Opera is de weblog van Momus, een muzikant die op dit moment in Berlijn woont maar op het moment dat ik zijn blog ‘vond’ in Tokyo woonde. Ik denk dat dat ook de reden was waarom ik het in eerste instantie interessant vond: hij schetste voor mij een nieuw beeld van Tokyo, een ander Tokyo dan ik tot dan toe kende. Ik ben nog nooit in Tokyo geweest dus in zekere zin is het me ‘innestelen’ (als lezer dan) in de Tokyo scene ook een soort experiment: in hoeverre kan je iets leren van een cultuur door allerlei informatie tot je te nemen, de boeken en tijdschriften te bestellen die je ‘webvrienden’ ook bestellen, de discussies te volgen tussen mensen die er wonen. Later zal ik de rest van de ‘scene’ beschrijven, voor zover ik ze ken dan: oa OK Fred en Jean Snow, Marxy. Ik vind het interessant dat ik een groot fan ben van zijn weblog maar zijn muziek te ingewikkeld vind om naar te luisteren. Ik vind Momus eigenlijk meer een soort periscoop waardoor ik de wereld (en dat is nu dan Berlijn, maar vorige week was het bijvoorbeeld Venetië) kan zien op een andere manier dan ik zelf doe. Momus stoort zich helemaal niet aan conventies: hij loopt lekker rond in een Jalabah en omdat hij ook nog een oog mist en er een lapje voor heeft is dat op zijn minst… opvallend. Hij beschrijft hoe de mensen reageren, dat vooral de moslims zich afvragen wie deze gek is. Vandaag beschrijft hij hoe hij na een verblijf in Italië weer terugkomt in Berlijn en de stad waar hij woont even kan zien als een stad van een ander, maar dat dat maar kort duurt. Eigenlijk allemaal observaties die ik zelf ook zou kunnen maken als ik daar was, in zijn schoenen. Misschien is dat ook wel de reden waarom ik zijn weblog fijn vind om te lezen: Momus lijkt op mezelf maar is op andere plekken, plekken waar ik ook wel af en toe naartoe zou willen gaan om de sfeer te proeven. Dat doet hij nu voor mij. En ik doe natuurlijk Momus te kort als ik me met hem vergelijk: hij schrijft veel beter dan ik, weet meer van literatuur en verschillende culturen, en van muziek maken snap ik al helemaal niets.Bij Momus is de weblog een soort heel leesbaar dagboek geworden. Wat helpt is dat hij enorm zijn best doet op zijn weblog. Soms worden de controverses tussen de expats in Tokyo wat teveel van het goede (dat wordt dan uitgevochten in de commentaren). Momus is een echte britse die hard socialist, en dat zal de wereld weten ook. De andere webloggers zijn wat meer van de liberale soort.Je kan je natuurlijk afvragen waarom ik niet echte japanse weblogs lees, van Japanners. Dat probeer ik ook, maar ik lees geen japans, helaas… Ik heb wel een verzameling met vreemde japanse weblogs, maar dat zijn vaak allemaal bizarre linkverzamelingen, omdat ik de weblogs met japanse tekst wel bookmark maar niet ‘lees’ via RSS.
